tag:blogger.com,1999:blog-7535842308695833522011-11-28T01:18:52.576+02:00geçmişten geleceğe anlar...Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-84849155118528213342010-12-04T00:02:00.003+02:002010-12-04T00:12:26.247+02:00Koşarak geliyor o küçük çocuk şehrin meydanına, ondan korkan güvercinler uçuşuyor birbiri ardına, sonra yürümeye başlıyor o küçük çocuk gülümseyerek ve ezerek farkına varmadan yerdeki yemleri, çiğneyerek ayaklarıyla... Sonra oturuyor bir kenara ve bekliyor o güzel güvercinlerin gelmesini o güzel çocuk... <br /><br />Sonra güvercinler teker teker inmeye başlıyorlar aşağı doğru o gri gökyüzünden, sonra gagalıyorlar ezilmiş o yemleri ve tekrar uçuyorlar art arda, beğenmeyerek yıpranmış yemlerini bu meydanın... O gri gökyüzüne uçuyorlar... Teker teker...<br /><br />Sonra bekliyor, bekliyor ve ağlayarak koşuyor o çocuk, güvercinlerin geri gelmeyeceğini ve bu meydanda hiçbir şeyin asla aynı olmayacağını anlayarak... Koşuyor babasına ve sarılıyor ne olduğunu söyleyemeden... Babası kucağına alıyor ve başka meydanlara götürüyor onu... <br /><br />Sonra şehrin meydanı, yattığı yerden havalanan güvercinleri seyrediyor ve üzerinde tepinen o küçük çocuğun ağlayarak gidişini... Bir beton olarak, üzeri taşla örtülü bir toprak parçası olarak...<br /><br />Sonrası...<br />kırık yemler...<br />birkaç güvercin tüyü...<br />ayak izleri...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8484915511852821334?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-46153126457579352262010-10-26T00:07:00.000+03:002010-10-26T00:08:26.748+03:00hiç sandığımız gibi kopmadı kıyamet işte<br />dedikleri kadar varmış tanrının bağışlayıcılığı<br />hepimiz uyuduk önce, günlerce ve yavaşça<br />vücudumuz üzerinde gezen kaygan bir rüzgar gibi<br />ılık bir öpücük gibi uyandırdı bizi yattığımız yerden<br /><br />çırılçıplaktık, hatırlıyorsun değil mi? önce şaşırdık<br />içimize üflenen bilgelikle gülümsedik birbirimize<br />evler, sokaklar nasıl da rengarenk kristaller oldu ve uçtu<br />hele o parktaki ağaçların toz oluşunu hiç unutamam<br />nasıl da dirildi usulca milyarlarca insan ve hayvan...<br /><br />yakınlarımda gördüğüm sokak çocuklarının sevinci<br />ağızları ayrılacaktı mutluluktan, hep birden ağlıyorlardı<br />sarmal gibi döne döne milyonlarca kilometre yukarı çekilirken<br />melekler nasıl oynadı onlarla adeta birer oyuncak gibi...<br />inanan, inanmayan nasıl affedildi gördün değil mi...<br /><br />ve tüm insanlığın defterini, hepimizi etrafına topladığı ilk gün<br />bir havai fişek gibi nasıl patlatmıştı, hepimiz alkışlamıştık<br />sonra bir hoş geldiniz müziği duymuştuk; zevkten erimiştik<br />hayal edemediğimiz renkler bölümünde nasıl şaşırmıştık...<br />ya o kokular, deli gibi gözlerimiz doluyordu her nefes alışımızda.<br /><br />hiç sandığımız gibi kopmadı işte kıyamet<br />bu kadar mutlu olacağımızı bilseydik, önceden isterdik<br />oysa kimin kimi, neyle korkuttuğu belli değildi dünyada<br />ve sürekli umutsuzduk bugün yarın için, yarın öbür gün...<br />bir tek ben bu şiiri yazarken umutlanmıştım gelecek için.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-4615312645757935226?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-26693388362303217032010-10-23T15:07:00.000+03:002010-10-23T15:08:06.605+03:00gözünü kapatıp girebilirsin bildiğin yollara<br />ve bilmediğin yollara ancak<br />gözünü karartıp girebilirsin<br /><br />yıllarca uğraşıp da çıkardığın akıl rotanı<br />bile bile yüreğine gömersin<br />işte o an yüreğin mezarlık (mı?)<br /><br />gözünü karartıp girebildiğin yollar<br />cennete çıkarsa sen melek<br />cehenneme çıkarsa sen şeytan<br /><br />sen meleksen girdiğin tüm yollar<br />cehenneme çıksa ne yazar?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-2669338836230321703?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-18978993061117094102010-10-19T20:54:00.002+03:002010-10-19T20:55:35.680+03:00görmediğim yerleri<br />anlatsam anlamazlar<br />karmaşadan kaçış bu<br />dumandan ve paradan<br /><br />basit<br />bir hayatı seçmek;<br />öz parkuruna<br />manevra.<br /><br />otuz sekiz,<br />kırmak kuralı efendim.<br /><br />kendinde bulmak;<br />kendinde kaybettiğini.<br /><br /><br />07-11-2006 – istanbul<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-1897899306111709410?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-88704701974053141092010-10-12T23:10:00.004+03:002010-10-19T20:55:59.482+03:00Donandıkça<br />Özgür değilsin<br /><br />Evin oldukça<br />Aynı odada<br /><br />Araban oldukça<br />Çizilen yolda<br /><br />Paran oldukça<br />Benzer yerde<br /><br />Şöyle özgürsün<br />Böyle değil<br /><br />Köle sahibi gerçek köle<br /><br /><br />07-11-2006 – istanbul<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8870470197405314109?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-86944095191531396992008-10-31T22:30:00.001+02:002008-10-31T22:30:58.634+02:00döner tahta<br />tekerler, üzerinde<br />arnavut kaldırımının<br /><br />yosunun, suyun<br />korur kimsesizleri<br />ağlar kemençen,<br />ben ağlarım, o ağlar.<br /><br />kırışık yüzlere mavin<br />vurur akşamüstleri<br />sarı ışıklar yaşayan<br />anıdır seninle, dramdır...<br /><br />dram, koşuşturmadaki,<br />şaşkınlık yalnızlıktaki,<br />mahçuptur çocuklar<br />bonkör iç şehirlerine<br /><br />döner yaram, soğur,<br />tekerler üzerinde<br />gezerken seninle...<br /><br />gülerken ağlar neden,<br />nedenini bilirim ben...<br /><br />yaşam eksilir şimdi<br />az önceki gibi, yine.<br />yosunun, suyun yaşar...<br /><br />severken ölür neden,<br />neden, neden, neden,<br />neden sen, neden ben...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8694409519153139699?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-23197947453736795532008-10-31T22:23:00.000+02:002008-10-31T22:26:50.587+02:00Acı diner<br />Sonsuzluğa karışır<br />Yıldızlar kayar<br />Eskimez gülüşün<br />Bir beynin zarında<br /><br />Soluşun gün dönümü<br />Görünmez olur yaran<br />Sesin yayılır yüreğime<br />Bilirsin yaşamak yanar<br />Külleri savrulur<br /><br />Acı diner<br />Sonsuzluğa karışır<br />Zaman eskir<br />Yüzün kırışır<br />Solmaz uzaya<br />Gönderdiğin sesin<br /><br />Sesin; bir çocuğun kalbi<br />Görünmeyen ve<br />Bilinmeyen<br /><br />Acı diner,<br />Orada<br />Bir çocuk ağlar<br /><br />Bilirsin bu şiir<br />Bir çocuk<br />Ağlamasın diyedir.<br /><br /><br />29 Eylül 2004 / Bornova<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-2319794745373679553?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-74730965792472016402008-06-24T01:13:00.000+03:002008-06-24T01:15:27.838+03:00Deli bir mızıka çalıyor gökyüzünde<br />Her şey geriye dönüyor<br />Fabrikalar değirmen oluyor, apartmanlar ahır<br />İşçiler işçi kalıyor, aşıklar aşık<br /><br />Denizler arınıyor, pet şişeler balık<br />Yün halılar hasır, ipekler koza oluyor<br />Efsaneler yaşanıyor, atasözleri doğuyor<br />Kitaplardan siliniyor tarihler ve kişiler<br /><br />Ben gidiyorum ve sen gidiyorsun<br />Azgın bir rüzgarla savrulup geçmişe<br /><br />Tüfekler mızrak, uçaklar kağıttan oluyor<br />Kağıtlar tohum, tohumlar yine çiçek<br />Peygamberler geri çağrılıyor, kutsal kitaplar<br />Ve putlar tapılmadan yok ediliyor<br /><br />Deli bir mızıka sesi duyuluyor her yerden<br />Tanrı yaptığını bozuyor, bozduğunu yapıyor…<br /><br />Aslında bugün.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-7473096579247201640?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-8132903174430645762008-06-23T01:30:00.000+03:002008-06-23T01:32:29.218+03:00Dün gece alkolü fazla kaçırdığı her halinden belliydi. Bir kişi olarak yattığını hatırlıyordu yatağına, sabah gözünü açtığında tam üç kişilerdi. İkisi o yattıktan sonra onun yanına gelmiş, kirli ve pis kokulu o yorganın altına doğru sokar sokmaz titrek bedenlerini, uykuya dalmışlardı. İki yavru kedi. Bir ayyaş.<br /><br />Adına ayyaş diyoruz. Onun adı ayyaş olsun. Mehmet bey değil. Sokulmayalım ve ölüp gitsin buralardan uçuşarak yavaş yavaş… Bir çöp konteynırında ölüsü öğütülsün kokuşmuş karpuz kabuklarıyla beraber.<br /><br />Dün gece… Alkolü fazla kaçırdığı her halinden belliydi Mehmet Bey’in. Bir kişi olarak yattığını hatırlıyordu yatağına, sabah gözünü açtığında tam üç kişilerdi. İkisi o yattıktan sonra onun yanına gelmiş, mis kokulu o yorganın altına doğru sokar sokmaz titrek bedenlerini, kaybolmuşlardı. İki fahişe. Bir piç.<br /><br />Adına piç diyoruz. Onun adı piç olsun. Ayyaş veya evsiz değil. Sokulmayalım ve ölüp gitsin buralardan uçuşarak yavaş yavaş… Bir avuç toprak altında ölüsü toz olsun kurumuş karpuz çekirdekleriyle beraber…<br /><br />Dün gece… Bu yazıyı yazdım.<br /><br />Yavaş yavaş…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-813290317443064576?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-69727744023179509422008-04-14T00:54:00.003+03:002008-12-11T01:38:37.434+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/SAKBW0w1U5I/AAAAAAAAADc/Poz-9KS-us0/s1600-h/fac8.jpg"><span style="color:#ff0000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188851949804802962" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/SAKBW0w1U5I/AAAAAAAAADc/Poz-9KS-us0/s320/fac8.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ff0000;">Bu yazı, savaş, ölüm ve sömürü üzerine kurulu tarihiyle herkesi büyüleyen Amerika ve onun oyunlar oynadığı İkinci Dünya Savaşı hakkında kısa ve tarihsel bilgiler vermektedir.<br /></span><br />İkinci dünya savaşının en çıkmaz dönemlerinden birinde Japonya, başta Amerika olmak üzere; müttefik devletlerle mütareke yolunu aramak üzere özel bir elçi görevlendirir. Ve bu teklifi Sovyetlere teklif ettiyse de, 17 Temmuz 1945’te Almanya’da liderlerin toplandığı Potsdam Konferansı’na kabul edilmez. Konferanstan 9 gün sonra Japonya’ya teslim olmaları için çağrıda bulunulur ancak Japon başbakanı teslimiyeti kabul etmez.<br /><br />Bunun üzerine, 6 Ağustos 1945, saat 08.15’te Enola Gay isimli uçakla, Japonya’nın Hiroşima adlı şehrine dünyanın ilk nükleer saldırısı düzenlenir. (Fotoğrafta uçağı kullanan pilotun bombayı atmadan önceki mutlu bakışları yer almaktadır.)<br /><br />Enola Gay'deki "Little Boy" adındaki bomba, yaklaşık 9000 metre yükseklikten, 43 saniye boyunca süzülmüştür<br /><br />Amerika Birleşik Devletleri, önceden Japonların hayat ve hareket tarzlarını araştırarak, onların en çok evlerinde oldukları saati saptanış ve saldırı saatini bu yüzden 08.15 olarak kararlaştırmıştır.<br /><br />Bomba patladıktan hemen sonra, oluşan aşırı yüksek sıcaklığın yüzlerce kilometre hızla esen bir rüzgar gibi tüm şehre yayılması sonucunda, o anda yaklaşık 140 bin kişi; zamanla da 230 bin kişi hayatını kaybetmiştir. Fotoğrafta, patlama merkezinden 1500 metre uzakta, 4 yaşındaki Shinichi Tetsutani'nin üzerinde olduğu bisiklet görülmektedir.<br /><br />Fazla yorum yapmayacağım. Bugünkü dünyayı tekrar düşünün. Nasıl bir dünya, nasıl bir ülke, nasıl bir hayat, nasıl bir özgürlük, nasıl bir demokrasi, nasıl bir insan hakları, nasıl bir zalimlik, nasıl bir sömürü, nasıl bir düzen, nasıl bir yalan, nasıl bir insan…<br /><br />Bugün sadece o iki fotoğrafa bakın. Bir gün gülümsediğinizde, dünyanın kısıtlı kaynaklarını adil olmayan bir şekilde kullandığınız için elde ettiğiniz zenginliğe sahipseniz, tekrar düşünün. Üç tekerlekli bir çocuk gördüğünüzde, içiniz sızlasın ve bu kısa dünyada zorda olanlara yardım edin.<br /><br />Çünkü gerçekten ama gerçekten siz de öleceksiniz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-6972774402317950942?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-40593537915901994062008-04-13T00:35:00.000+03:002008-04-13T00:36:03.850+03:00camdan içeri giren yabancı kediyi<br />konuk ettim gecenin bir yarısı<br />ne peynir çaldı,<br />ne de bir yere pisledi<br /><br />yerdeki bilyeyle oynadı uzun uzun<br />dokunmadım.<br />çekti gitti.<br /><br />oyun içinde oyun<br />değil mi aradığınız.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-4059353791590199406?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-44977152158622780032008-04-13T00:32:00.000+03:002008-04-13T00:33:40.442+03:00nasılsa bir aradayız<br />tanımadıklarımızla...<br /><br />nasıl olduysa en sevilen<br />en uzakta...<br /><br />nasıl yaşıyoruz...<br />neyi bekliyoruz...<br />neden...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-4497715215862278003?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-2733415880970396752008-04-10T23:29:00.002+03:002008-12-11T01:38:37.657+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R_55NU9UBPI/AAAAAAAAADU/ypU-Go2hlUA/s1600-h/fac7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187717090648524018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R_55NU9UBPI/AAAAAAAAADU/ypU-Go2hlUA/s320/fac7.jpg" border="0" /></a> <div>Yeni çağ süper çift kişilikli insan yaratma konusunda hayal gücümüzü zorlayan oranlarda başarılı. Kendilerini buradan tebrik ederken, denek olarak kullanılmanın verdiği acıyı aciz yazılarımda dile getiriyorum. İş hayatının pragmatist-materyalist yapısı daha önceki çağlarda olmadığı kadar sıkıcı. Siz daha doğmadan önceki beklentilerle yoğrulmuş bu dünyanın küçük elçileri olarak, rol model aramaya küçük yaşlarda başlayarak akıllılık edersiniz. Küçüklere öğütler, büyüklere geçmiş olsun.<br /><br />Yeni neslin kızgın ve kendi kendine devrimci bir ergenlik yaşaması sanırım normal. Kendi küçük devrimleri ailelerinde başlıyor, asıl dünyanın -toplumu kast ediyorum- onların çözümlerini beklediğini ve ancak onların fikirleriyle bir bütün olacağını düşünmekten de haliyle çok uzaklar. Sınırsızca iç dünyasına kapıldıklarını düşünüyorum ebeveynlerinin davranışlarını gördükçe.<br /><br />Üç kuruşluk edebiyatların ve sıradan yaftalamaların kimseye bir faydasını görmedim, sanırım görmeden de bu dünyadan gideceğim. Bu nedenle, hiçbir acıyı ötekileştirmeden ele alma tarafındayım.<br /><br />Yeni nesil diyordum, çift hatta üç-dört kişilikli. Tüketim toplumuyla ilgili bir bağ kurup, gideceğim; fazladan kafanızı şişirmeme gerek yok.<br /><br />İşe giderken bu, hafta sonu gezerken şu, o elbisenin altına öteki ayakkabı… Tüketmeyle kendine devrim yapmanın bir bağı var mı peki. Bence var. Fikir üretmeyle ebeveyn davranışlarının ilgisi var mı? O da var. Yaftalamayla popüler kültürün, rol modelle iş hayatının? Hepsinin birbiriyle ilişkisi var. Hepsi iç içe.<br /><br />Yeni nesil diyordum yine, altı-yedi-sekiz kişilikli olacak. Bekleyelim ve görelim.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-273341588097039675?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-52095451594905368572008-04-01T01:55:00.003+03:002008-04-01T01:58:03.283+03:00geçen zamanın soytarı adayı<br />yeni geleceğin, aşkın tanrıçası<br />kitapsız ve küçük. ayrık halkından<br />peygamber, ölemez aşk bugüne.<br /><br />güneş, düşler geçmiş ışıltıları,<br />için sızlayandan yana. bu kez<br />korkak baştacı, tuzaktır görmek.<br />düşün acıdır, rotan acıdır bugün.<br /><br />gelmiş ile geçmiş sövülen, bu an<br />üvey ve iki arada. geniş hayatta dar<br />eskisinden de gülen yıldızlar.<br /><br />biten başlar, açmak bilmez umut,<br />şiirin öldü, kafiye göçtü toprağa.<br />melekler seyirci, rüzgarda savruldu<br />patlamış mısır. yıkanır tüm gülüşler.<br /><br />solan aklında. açılmayı bekler ve ölür.<br />sinen ne varsa hortlar, içinde kalır.<br />tonlarca kuş cesedi aslında sende.<br />üzerinde molozdur sevdiklerin. mi?<br /><br />derin. sığlara ters. doğruyu üfle.<br />cibinlikler içinde şeytan bekler,<br />ellerin ellerinde. tanrı ağlar, yanar.<br />günah, günah beni eker toprağa...<br /><br />kısa ve daha kısa şimdi zaman.<br />hislerinle var oldun, orda kal.<br />beş, dört, üç, iki, bir, sıfır,<br />duyuların kadarsın. duyular...<br /><br />yıl bit, an geç, ben öl,<br />böyle süprülür bahçem...<br />böyle süprülür, tam böyle...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-5209545159490536857?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-68222292596170604292008-04-01T01:55:00.001+03:002008-04-01T01:55:52.444+03:00Bir şeyler anımsar<br />Yola koyulur<br />Bir nefes daha çeker<br />Yarılanır acısı<br /><br />Yarasını daha büyük<br />Yara unutturur<br />Son sahne akla gelir<br />Kısa sürer o anlar<br /><br />Parçalanır ve tekrar<br />Parçalanır<br />Birleşmek için kendisiyle<br />Zaman elinde patlar<br /><br />Bir intihar komandosu<br />Olmuştur zamanla<br />Yalnız kendisini ve<br />Sesleri öldürür<br /><br />Bir şeyler anımsar<br />Son kokuyu duyarken<br />Vücudu farklı yerlerde<br />Aşınır durur<br /><br />Toz bulutunu tanır<br />Acısı gittikçe uzaklaşır<br />Bir nefes daha,<br />Son nefesle merhaba…<br /><br />Tek tek indirir<br />İçindeki şalterleri<br />Göz görmez, kulak duymaz olur<br />Hareket biter<br /><br />Kabuğunu terkeder<br />Tüm şalterleri indirip.<br />Uzaktan seyreder kendisini<br />Ağlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-6822229259617060429?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-81577521417037228742008-03-24T00:43:00.002+02:002008-12-11T01:38:37.859+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R-bdp_ErIuI/AAAAAAAAADM/mM5wlJbRLJs/s1600-h/fac6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181072134711747298" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R-bdp_ErIuI/AAAAAAAAADM/mM5wlJbRLJs/s320/fac6.jpg" border="0" /></a>Bankamatik kulübesinde geceyi geçiren evsizler ne kadar ironik bir çelişkide: Gündüzleri milyarların çekildiği metal yığınına yaslanarak uyumak… Para, parasızı ağlarına çekiyor. Onu bir örümcek gibi yakalıyor, öldürmüyor ve beslemiyor. Metal yığını ne kadar duyarsız onunla sabaha kadar oturana karşı. İnsan da yarattığı bela kadar ancak. Metal yığınından farksız yaşıyoruz. Duyarsız, ölü, sert, düğmesine basınca çalışan. Ve şifreyi söylemeden hiçbir şeye faydası dokunmayan. Faydasını görmeden hiçbir taşın altına elini koymayan.<br /><br />Kendimizi kurtarmamız öğütleniyor daha küçükken. Ve kendi evini bile alamadan ölen milyonlarca insan… Onlarca sene çalışıyor, fakat koca dünyada dört duvar sahibi olamadan… Dünya ezileni iyice öteliyor ve ona yer bırakmıyor. Elinin tersiyle itiyor, aşağılıyor, kovuyor. Bir odanın kenarlarında, mobilya altlarında, görünmez yerlerinde biriken tozlar gibi... Bankamatiklerin içlerine kadar uçuşmuşlar, kaybolabilmişler… Temizlenmeyi bekliyor, süpürülmeyi, bir elektrikli süpürgenin kağıt poşetinde biriktirilip atılmayı…<br /><br />“Ay bakamayacağım, şu kanalı değiştir” diyor biri. Görmek bile istemiyor onları. Savaşta ölenleri, eşinden dayak yiyip ölümü bekleyenleri, harabe bir evde kokuşmuş haldeki evsizlerin cesetlerini, açlıktan ölenleri. En uzun da sürünenler seyrediliyor. Bir oyun gibi. Bir kuyuya taş atıyoruz, onu düşerken seyrediyoruz, bundan haz alıyor fahişe bilinçaltı. Çünkü güvendeyiz, dünyanın figürlerinden öte değil yaşananlar. Savaş, açlık, ölüm ve duyarsızlık her zaman vardı ve var olacak nasıl olsa… Ve kanalı değiştiriyoruz. Elimizdeki ergonomik kumandanın bir tuşuna yumuşakça basarak. Bitiyor her şey.<br /><br />Şimdi keyifli bir film seyrediyoruz. Gülüyoruz, patlamış mısır yiyoruz, biraları ve kolaları da içiyoruz yanında… Ayaklarımızı da uzatalım şimdi, sırtımıza da rahat bir minder koyalım, belimiz ağrımasın sakın.<br /><br />Devlet, daha önemli işleri olduğu için bakmıyor, zenginler görmüyor, fakirler kendilerine saklıyor, şirketler medyada çıkmazsa elini sürmüyor, gençler henüz anlamıyor, orta yaşlılar kendine yatırıyor, yaşlılar vazgeçiyor; kadınlar korkuyor, erkekler fark etmiyor, çocuklar oyun sanıyor, sanatçılar kullanıyor…<br /><br />Hepiniz haklısınız, az önceki gerçek, etten kemikten, senin-benim gibi birinin hayatı değildi. O haberdi; sadece haber… Haberdi ve sonuna kadar seyretsek de geçecekti.<br /><br />Deodorant kutularınız, tişörtleriniz, kredi kartlarınız, karizmatik gözlükleriniz, parfümlü pedleriniz, aromalı prezervatifleriniz, nemlendiricileriniz, LCD TV’leriniz, i-podlarınız, apartmanlarınız, kuleleriniz, pahalı cep telefonlarınız, otomobilleriniz, makamlarınız ve sahip olduğunuz her şey size girsin.<br /><br />Ya da girmiş ki, gözlerinizi kaybetmişsiniz…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8157752141703722874?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-37001425905234511152008-03-22T22:18:00.004+02:002008-03-22T22:36:49.524+02:00Başladığım yere<br />geri dönmek için<br />ömrümü tüketiyorum...<br /><br />koşturarak aynı yerde<br />her sabah geri sayıyorum.<br /><br />dünya dönüyor ve aynı şarkı<br />çınlıyor her an beynimde.<br /><br />hayatım bitiyor ve bu kısa filmin<br />yazıları akıyor, tüm emeği geçenler...<br /><br />yönetmen, ışık, planlama, esas kadın<br />kötü adam, figüranlar ve tüm ekip.<br /><br />silinip gidiyor tüm isimler...<br /><br />kediler, köpekler, yollar, ışıklar<br />tanrı, güneş, toprak, hava ve su...<br /><br />alkış bekliyor insan<br />ağzı toprakla dolsa bile...<br /><br />çünkü insan.<br />çünkü ben.<br />çünkü sen.<br />çünkü hepimiz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-3700142590523451115?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-10520033377125691212008-03-22T22:18:00.002+02:002008-12-11T01:38:38.012+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R-VrhvErIrI/AAAAAAAAACw/4_PFxhG5OOU/s1600-h/fac5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180665173675549362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R-VrhvErIrI/AAAAAAAAACw/4_PFxhG5OOU/s320/fac5.jpg" border="0" /></a> Dünya sonu belli olmayan bir yere doğru dönüyor ve yalanlar üfleniyor küçük aklıyla dünyayı yönetmeye çalışan zavallı adamlarca. Evrende yerini arıyor bir kedi uzaya fırlatılmış durumda. Tüyleri dökülmüş ve çirkin. Uzay mekiği gibi daha uzaklara yol alan, ışık hızında.<br /><br />Küçük bir kahve masası da fırlamış onunla beraber, üzerinde kahve fincanlarından kalma halka halka lekeler. Bir bacağı kısa, eski ve tozlu. Atmosferden çıkınca kediyle beraber yanıyor, alev alıyor, yanıyor ve bir roket gibi uçuyorlar.<br /><br />Sanki gezegende büyük bir patlama olmuş, o patlamadan sonra tekrar yerlerimize oturuyoruz. Komik bir animasyon gibi. Yaşlı bir kadın torununu kucağına almış, açık havada, her taraf yeşil, elindeki kızarmış ekmeğe yağ sürüyor. Torunu da gülümsüyor, bekliyor.<br /><br />Kedinin neden masayla beraber uzaya fırladığını hatırlamayacak kadar yorgun ve unutkanım.<br /><br />“Hız bunalımı”ndayız, geçen gün fark ettim. İşten eve dönerken hızlı hızlı, evde beni bir bokun beklemediğini düşündüm bir an. Sadece karnım açtı. Ölmezdim. Ana caddeden evimden içeri girmem 9 dakika alıyormuş, bunu sayıyordum. Belki iki katı zamanda eve geldim, yolda sallana sallana, kaldırımlara, camlara, yanımdan geçenlere, tabelalara, ağaçlara ve koşuşturan çocuklara baktım yavaş yavaş.<br /><br />Hayat aslında hızlı değil, nasıl isterseniz öyle. O kadar keyifliydi ki o dönüş yolu… Kedinin biri yanımda yürüdü benimle beraber, köşeye kadar. Eğildim, başını okşadım, selamını gönderdim hala insan olanların. Evime varınca küçük kahve masamın tozunu aldım. Işığı da yaktım o bizi hızıyla yakmadan.<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-1052003337712569121?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-85271575079786151852008-03-20T14:03:00.000+02:002008-03-20T14:04:12.019+02:00Kelebeklerine tabutlar yap sesimden<br />Sesinden ağlayışlar silinsin<br />Sildiğin resmi ağıtlarla kokla<br />Yakalan yakalanman gerekiyorsa soğuğa<br /><br />Uzaklaş kendi gözlerinden, yanıl seraba<br />Buzul kırıklarından çöl ol, yenil<br />Bulutlara bezen, beyazı çek göğsüne<br />Emzir acının yalnız çocuğunu<br /><br />Petrol tükür yalnızken, arıt ruhunu<br />Yeni kıbleler bul hayat için<br />Söyleneni unut, unuttuğunu anımsa<br /><br />Seviş kendinle, biraz sabret<br /><br />Ve kendini doğur,<br />Doğan bebek seni öldürsün, bırak<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8527157507978615185?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-62896249344811635102008-03-12T19:37:00.003+02:002008-03-17T21:48:27.955+02:00İçinde bulunduğunuz aptal bunalımdan kurtulmanız ve belki de ilk defa insan gibi nefes alabilmeniz için sizi azarlamalıyım. Vaktiniz eminim çok değerlidir. Ama değerlenecek vakti olmayanları düşünmeye de vaktiniz hiç ama hiç olmadı. Adım gibi biliyorum…<br /><br />Cumhuriyet İlköğretim Okulu 7'nci sınıf öğrencisi Nazlı Benli, 2002'de yüksek ateş, halsizlik ve ishal şikayetiyle Zonguldak Atatürk Devlet Hastanesi'ne götürüldü. Nazlı, 1 hafta hastanede tedavi gördükten sonra taburcu edildi. Birçok kez muayene olan ve tedavi gören Nazlı'nın böbreklerinde iltihap, kanında mikrop olduğu söylendi. 8 Kasım 2005'te ise epilepsi teşhisi konuldu.<br /><br />İlaç tedavisine başlanan Nazlı'nın rahatsızlığının artarak devam etmesi ve sık sık bayılması üzerine annesi, kızını 27 Temmuz 2007'de yeniden Zonguldak Kadın Doğum ve Çocuk Hastanesi'ne götürdü. Tahlillerin ardından çocuk doktoru Nevin Uzunoğlu'nun yaptığı incelemede Nazlı'nın lösemi hastası olduğu ortaya çıktı.<br /><br /><strong>GÜNLÜK YAZDI</strong><br /><br />Ankara'daki hastanede tedavi görürken hastalığı kendisinden gizlenen Nazlı, 15 Ağustos 2007'de sağlık karnesinden lösemi olduğunu öğrendiğinde büyük üzüntü yaşadı. Aynı gün kalemi eline alan küçük Nazlı, günlüğüne şöyle yazdı:<br />“Bugün çok mutsuzum. Neden biliyor musun? Bende iltihap falan yokmuş, kansermişim. Ama ben ölmek istemiyorum. Herkes bana yalan söyledi. Herkese çok kızgınım. 2 gün sonra çıkacağım, ama kanserli bir kız olarak. Eğer ben ölürsem kanserden ölmek istemiyorum. Kanserden ölen çok olmuş. Onlardan biri de ben olmak istemiyorum.”<br /><br /><strong>ANNENİN GÖZYAŞLARI</strong><br /><br />“Kızım o gün hastalığını öğrendiğinde ben Zonguldak'taydım. Beni aradı ve ‘Ben hastalığımı senden öğrenmek isterdim anne. Neden benden gizledin? Ama ben yine de seni seviyorum’ dedi. Ben kızımı lösemi olmadığına yine inandırdım. Sonra da zaten hemen günlüğüne ‘Çok mutluyum, lösemi değilmişim’ yazmış. Ancak son günlerinde hastalığını daha fazla ondan saklayamadım ve söyledim. Kızım hastalığı yeneceğine inanmıştı. Hep ‘Ben bu hastalığı yeneceğim’ dedi. Ama yenemedi…”<br /><br />Şimdi o bencil kabuklarınızdan sıyrılın ve içinizdeki hayvanı açığa çıkarın, madem ki insanlığın ne demek olduğuna yoracak kadar aklınız yok...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-6289624934481163510?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-66614094838798796862008-03-12T19:37:00.000+02:002008-03-12T20:44:34.671+02:00<em>“İnşallah yaşıyorsundur bir yerlerde…”</em><br /><br /><br />Bunu unut, bunları da yavaş yavaş<br />Bunları erit, bunu içine çek<br />Bunu hatırla, ondan bağımsız olarak<br />Bununla yaşa, yalnız bununla öl…<br /><br />Şunu da yükle sırtına, şunları da indir sırtından<br />Şunu koynuna al, uyu artık<br />Şuraya girme, n’olur biriktirme<br />Şunlara yanaşma bile bile…<br /><br />Onun elinden tut, onu anla artık<br />Ona git, onlara gitme, onlarla gitme<br />Onsuz yaşama, onlarsız yaşa, onu sev<br />Onda kal, onlardan uzakta…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-6661409483879879686?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-69725447412187376442008-03-09T04:23:00.001+02:002008-12-11T01:38:38.239+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R9NNDNSO5RI/AAAAAAAAACc/ZHDVujN7B8E/s1600-h/fac4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175565114279912722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R9NNDNSO5RI/AAAAAAAAACc/ZHDVujN7B8E/s320/fac4.jpg" border="0" /></a><br /><div>Hayat başlar. Herkese sadece birer ömür vererek. Ömür biter, hayat sürer. Tüketir, doğurur ve gömer. Müzik gibi, sevmek gibi, acı gibi.<br /><br />Konuşmayız aslında hiçbirimiz. Aslında sevmeyiz de hiçbir şeyi. Bir şey başlarsa kendiliğinden başlar, insan denilen hayvan ancak terk eder. Zulüm başlar.<br /><br />Sevgi de işportaya düştü.<br /><br />Ve çalışarak kazanıyor insanlar diğerlerinin sevgilerini. İnsan hak etmez mi sadece varlığıyla sevilmeyi?<br /><br />Ve tembelliğiyle kaybediyor insanlar diğerlerinin sevgilerini. Sevmek bu kadar pahalı mı?<br /><br />Sevgi işportaya düştü.<br /><br />Sevenler mahcup. Sevgi ellerinde kaldı. Acı da… Ucunda sevgi var diye almışlardı o acıları da. Elleri açık havaya bakıyorlar, yüzlerinde şaşkınlık…<br /><br />Hayat başladı, beklentilerle havluya sarıldı küçük bebek. Beklentisizce sarıldı kefene yaşlı ve yorgun adam. Biz neye sarıldık? Ortadakiler olarak…<br /><br />“Beklentisiz ve güzel” bir şeye olmalı.<br /><br />…<br /><br />Belki de ölümden güzeli gelmemiştir dünyaya. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-6972544741218737644?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-46407416546474091062008-03-02T15:11:00.004+02:002008-12-11T01:38:38.369+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qpn06UtCI/AAAAAAAAAA4/xkv2swm6y4c/s1600-h/fac3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173133623671698466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qpn06UtCI/AAAAAAAAAA4/xkv2swm6y4c/s320/fac3.jpg" border="0" /></a>Ardından konuşulan kadarsın. Neden hep savaş ve neden mücadele kendimize benzeyen ve benzemeyen kim varsa. Ve benzemese bile ne değişir ki. Anlamaya çalıştıkça batıyorum. Bu çaba, bu akıllı olma durumu ve kuyu kazma çalışmaları neden? Neden bir insan diğerinin kötü olmasını ister. Ortalama yetmiş senede terk edip gideceksek eğer bu dünyadan. O zaman varlıkların ve sevmenin anlamı ne. Ardından konuşulan kadarsın demiştim, ardını görmediği için mi insan önemsemiyor yaşananları… <p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Bu vurdumduymazlık neden ki, savaş içimizde olmadıkça fark etmemek neden? Sevmeden bu kadar uzaklaşınca mutluluğun geleceğini tahmin eden zihniyet ne zaman doğdu. Bizi bir araya getiren neydi, neden hatırlamıyorsun? Bizi paramparça edenleri düşünmek o kadar da zor mu, gelecek dediğin de ne ki? Daha pahalı ekmek yemek mi? Daha pahalı su içmek mi? Daha pahalı orospularla beraber olmak mı?</p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Parayla şeref satılıyor, hem de indirimde şu sıralar. Toprağı, suyu, ateşi ve havayı pazarlamaya çalışıyor modern pezevenkler. Onlar ki içimizde, patronumuz, başkanımız, esnafımız… Üst mevkii dedikçe aşağılaşıyor hisler. El arabasıyla çöpten kağıt toplayan o adam, duy sesimi. Senden yüce varlık gelmemiştir bu dünyaya. Şarap içmek için birer lira toplayan ve kimseye zarar vermeyen o ayyaş, bu sözüm de sana: Senden daha açık şekilde yüreğini ortaya koyan bir cesur daha gelmemiştir.</p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Ama yükseldikçe alçalan o insan. Beni bana satmaya çalışan kurnaz. Dünyanın sonu hepimiz için gelirken gündelik hesaplar yapmaya çalışan ve kendini kurtaran aciz. Takım elbiseler ardında dünyayı unutmuş zavallı. Makyajının altında kendini kaybeden, küçük hesaplara bile evet diyen, dedikodu yapmayı marifet sanan çağın insanı. Acımın esas kaynağı sensin. İçimden hala bir şeyler yanar senin için, seni alt etmekle “adam” etmek arasında sallanır vicdanım. Doğuştan mı yozsun, sonradan mı oldun? Merak ederim.</p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Yüksek teknolojiyle donanmış hayatın. Altın kaplama olmuş cebindeki telefon ve bir parmağındaki yüzük yüz kişiye akşam yemeği olabilecekken, sen o parmağını sokmazsın hiçbir faydalı girişime. Duyarsız ve acımasız. Vandal ve vahşi. Kendini kaybetmiş ve kaybolmayı marifet saymış…</p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Eski fotoğraflara bakıp ağlıyorum şimdi. Dedem elleriyle bir ev yapmış, siyah beyaz bir fotoğraf… Ne kadar yalın, ne kadar güzel, ne kadar iyi, ne kadar katıksız bir sevgi. Bulaşmamış hiçbir tilkiye, benzin kokmuyor bakışları, saçları alelâde taranmış. Basitçe. Güneş doğunca işine gidermiş belli. Sonra akşam olunca yatarmış. Sevişmiş de çocuklar yapmış… </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Çocuklarımıza nasıl öğretiyorsak dünyayı, bugün kimsesizler yurdu gibi her aile… Çocuk esirgeme kurumuna dönüşmüş. Ve elinin kenarıyla itiyor baba, küçük çocuğunu. Anne de ayağının altında olmasını istemiyor iş yaparken. O daha çok küçük. Neden geldi buraya? Neden getirdiniz dünyaya? Gölgelerinizde yeşermesini beklemek için mi? Saçları sevilmek ister onun, okşanmak ve gıdıklanmak ister o çocuk. Öpülmek ve koklanmak ister şimdi. Tam da şimdi ister hepsini. Robot istemez, barbi istemez.</p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">Robot verirsiniz; sanki içinde yaşadığı sistem tam da istediği gibiymiş gibi uyum sağlar buruk acılara; alışır. Giyinir, kuşanır, para kazanır, birinci sınıf restoranda yer yemeğini. Seni, beni, tabii ki de onları tanımaz. Robot verirsiniz, robot olur. Ve bir barbiyle sevişme hayaliyle geçer tüm hayatı. Sevişir ve petrol renginde, yapay zekalı bir hilkat garibesi doğar nükleer çığlıklarla. Kredi kartı limiti yüksek olacaktır. Acısı çok ama çok derinde…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-4640741654647409106?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-52016886252426632182008-03-02T15:10:00.003+02:002008-12-11T01:38:38.840+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qnRE6UtBI/AAAAAAAAAAw/M3MWB6PZufE/s1600-h/fac2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qnRE6UtBI/AAAAAAAAAAw/M3MWB6PZufE/s320/fac2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173131033806418962" border="0" /></a>Elleri kirli iki küçük kız çocuğu, kenar mahallenin içinde gülüşerek tango yapmaya çalışırlar, yüksek sosyete mekanından taşan müzik seslerinin artıklarından… Kızların sokakta baktığı kirli ve ıslak kedi, mekana girenlere sürtünmeyi düşünmez, sadece bekler gecenin sonunda arta kalan yemekleri çöpten toplamayı… <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ve aynı gece, onlarca kişiyi doyuracak parayı mekana bırakan güzel bir kız ve güzel bir adam, parayı boşuna akıtmadıklarını hissedebilecekleri bir sosyete oteline giderler. Birinci sınıf odada geçirilen gece sabaha karşı sona erer ve güzel adam hiçbir şey olmamış gibi işine geri döner; güzel kız geceyi bekler, makyajını daha temizlerken ağlamaya başladığı makyaj aynasının karşısında…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ve yine aynı gece, sıradan bir gece yaşanır komşu fakir semtte, aynı şeyler konuşulur. Bir anne vardır akşama eve gelirken üstünü başını kirleten kızlarını bir leğende yıkamak için su kaynatan, ve bir baba; ıslak, kirli bir kedi gibi hisseden kendini, yaşamaya çalışan iki sigara arasındaki hayatını… Kırık bir aynaya ağlar, ikinci mevkii bir posta treniyle uzaklara terk ederken kendini… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Hesap gelince fazladan bırakılan parayla geçinir, gündeliğe gittiği evden artan eşyalarla evi döşenir, hoşuna gitmeyen yemeğin artığıyla beslenir kedisi, müziklerinin artığıyla tango yapar kız çocukları… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">İkisi de derin derin sigara içer, ikisi de içki içer, ikisi de uyuşturucu kullanır, ikisi de sessizce ağlar bir aynanın karşısında, ikisi de düşünmeden intihar eder ve koşa koşa kaçar içinden çıkamadıkları “artık” duygusunun… </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-5201688625242663218?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-80124109884371634442008-03-02T14:55:00.003+02:002008-12-11T01:38:39.116+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qlyk6UtAI/AAAAAAAAAAo/h5JOF3YjmJA/s1600-h/fac.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qlyk6UtAI/AAAAAAAAAAo/h5JOF3YjmJA/s320/fac.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173129410308781058" border="0" /></a>Gitmenin zamanı şimdi, yorgunluğun gözlerine çöktüğü saatler bunlar. Usulca sıyrıl kabuğundan ve yırt derini, yeni şehirler, yeni denizler ve koylar. Kimsenin bilmediği sular, kimsenin duymadığı sesler...<br /><br />Savaşlardan kalan külleri dökecek yeni bir şelale, yeni bir fırtına eski evleri yıkmak için. Yeni bir ışık, gözlerini kamaştıran, ılık aşk, kendin için büyüttüğün. Yalnız toprak; seninle barıştı şimdi, gülümsedi hafifçe.<br /><br />Toprak gibi yalnız kalacaksın. Önce beynini açacak, o şelalede yıkayacaksın. Sonra yeni deri kendiliğinden oluşacak. Yaraların iyileşecek, binlerce fesleğen açacak etrafında o an, güller kızaracak, sular berraklaşacak. Bozuk gözlerin düzelecek, göğe bakacaksın.<br /><br />Olacak, olacak... üşüyecek, eriyecek, ağlayacaksın... En sonunda yüzünde sonsuza dek bir gülümseme. Orta karar. Ne kahkaha vardı, ne somurtma aslında. Küçük bir gülümseme vardı seni saran.<br /><br />Kelebekleri uçur şimdi. Haydi, durma...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-8012410988437163444?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-58620011479169052482008-03-02T14:48:00.002+02:002008-12-11T01:38:39.823+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qjik6Us_I/AAAAAAAAAAg/qwaYD1eMAbE/s1600-h/facebook8.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_oAj34nssOEE/R8qjik6Us_I/AAAAAAAAAAg/qwaYD1eMAbE/s320/facebook8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173126936407618546" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal">Okyanus uzaklığına… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br /><span style=""> </span>Bir ada düşünüyoruz şimdi. Küçük bir ada. Palmiyelerle çevrili. Ortasında küçücük bir ev. Çatının üzerinde muson yağmurlarından korunmak için palmiye yaprakları var. Kat kat palmiye yaprakları… Yapraklar çürümüş ve kurumuş oldukları için kahverengi renk almışlar… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Ada pasifik okyanusunda. Okyanusun deli dalgaları bembeyaz köpüklerle adayı çerçeveliyor. Kuşlar adanın bu şeklini nazar boncuğuna benzetmektedir. Etrafı beyaz, ortaları yeşil, göbeği kahverengi bir nazar boncuğu.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Şimdi de bir çocuk düşünüyoruz. Küçük bir çocuk. Umutlarla çevrili. Yüreğinin ortasında küçücük bir inanç. İnancının temelinde kötülüklerden korunmak için tanrılar var. Çeşit çeşit tanrılar… Tanrılar öğretilmiş ve eskimiş oldukları için yaşlı bir hal almışlar.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Çocuk pasifik okyanusunda. Okyanusun deli dalgaları bembeyaz köpüklerle çocuğu çerçeveliyor. Büyükler çocuğun bu şeklini meleklere benzetiyorlar. Etrafı bembeyaz, yüreği inanç ve umut dolu.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Sürgündeki küçük peygamber. Halkı yok. Bir peygamberin hüznü bu olsa gerek...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">***</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Yetmiş yaşlarında bir mülteci düşünüyoruz şimdi. Yüzü esmer ve buruş buruş. Elleri, ayakları nasırdan taşlaşmış. Üzerinde bembeyaz, ilkel bir elbise. Onlarca yılda inşa ettiği kocaman kayığı sayesinde bilmediği bir kara parçasına ayak basmış. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>MÜL-TE-Cİ… Konuşsan deli, sussan mülteci. Saçı sakalı karışmış bu yaşlı adamın, dünyaya mülteci olarak sığındığı konusunda bir haber yayılıyor. Yeni kara parçasına ancak bir iki adım atıyor… Karşısına onlarca taş, sopa, mızrak, süngü, top, tüfek ve tank çıkıyor. Hiçbirini bir insan kullanmıyor. Kafasını aşağı eğince hepsini kullanan bir insan olduğunu görüyor. Kafasını aniden onlara çeviriyor. Bakışlarını hangi silaha odaklasa, o silahı kullananın kendisi olduğunu görüyor. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Sonrası ucuz bahane, küçük bir kıvılcım. İçini gösteremeyeceksin hiç kimseye. Zamanın yetmeyecek… Uzak şimdi eski ada. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Ve devir değişti. Halkı kendi olan bir peygambersin. Tek kişilik gösteri bu. Kendin çalacak, kendin oynayacaksın.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">***</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right">Bu yazıyı anlamaya çalışın. Yanacağıma değsin.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-5862001147916905248?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-753584230869583352.post-76528145571344455602007-01-04T13:53:00.000+02:002007-01-04T14:00:29.955+02:00Geçmişi başlatan ilk söz... Yarından öncesinde yazılmış, dünün tarih yazıcısı an... Bugün başlıyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/753584230869583352-7652814557134445560?l=zenver.blogspot.com' alt='' /></div>Enver Uçarerhttp://www.blogger.com/profile/16778084180664999183noreply@blogger.com0